Kombajny zbożowe- historia

Zarysowujący się coraz ostrzej brak rąk roboczych oraz specyficzne warunki dojrzewania zbóż w krajach o suchym klimacie spowodowały, że zaczęto w tych krajach, a więc początkowo w Północnej Ameryce, a następnie w Australii, myśleć nad maszynami, które nie tylko ścinały, lecz równocześnie wymłacały zżęte zboże. Pierwsze próby budowy kombajnu zbożowego podjęto bardzo wcześnie, bo już około 1836 roku w stanie Michigan powstała pierwsza żniwiarko-młocarnia, owoc zbiorowego wysiłku farmerów. Kombajny zbożowe były połączeniem ówczesnej żniwiarki i prostej młocarni. Początkowo maszyny rolnicze jakimi były kombajny zbożowe miały za zadanie ściąć i wymłócić zboże bez dodatkowego procesu czyszczenia. Podobnie działały ówczesne młocarnie szeroko-omłotowe. Trzeba też zauważyć, że równolegle trwał długi proces udoskonalania młocarni. Pierwszym konstruktorem bębnowego zespołu młócącego był Szkot Andrew Meikle, który w 1785 roku zastosował bęben o średnicy 25 cm, z przymocowanymi na jego obwodzie czterema listwami zwanymi cepami. Część obwodu bębna była otoczona blaszaną osłoną klepiska. Bęben obracał się z prędkością 4-6 m/s. Obracające się wałki karbowane przed bębnem podawały zboże do szczeliny utworzonej pomiędzy powierzchnią bębna i klepiskiem, zwanej szczeliną roboczą, w której odbywał się proces młócenia.